Użyteczność

Jeżeli pragmatysta kładzie nacisk na praktykę, to zależy mu bardzo, by jego działanie było skuteczne. Wartość ludzkich czynów jest mierzona ich użytecznością i konsekwencją, do jakich one prowadzą. Znikomą rangę mają uczynki nieużyteczne, a wiara jest taką postawą, gdzie użyteczność nie jest eksponowana. Dopiero po oddaniu należnej czci Panu Bogu i dokonującym się uświęceniu, można mówić o użyteczności w działaniu człowieka wierzącego. Użyteczność miłosierdzia wobec ubogich wyrasta z wiary i naśladowania Chrystusa, a nie z chęci praktycznego sposobu bycia w społeczeństwie.

W pragmatyzmie wartość etyczna działań jest uzależniona od ich użyteczności i skuteczności, podczas gdy chrześcijaństwo ocenia czyny w oparciu o stabilne prawo moralne i sumienie człowieka. Wiele zarzutów wobec wiary będzie się posługiwało takim pragmatycznym chwytem, stwierdzając, że postawa wiary jest mało skuteczna. Co jednak zrobić, gdy poszczególne działania pragmatystów będą sprzeczne ze sobą? Kto ponosi odpowiedzialność za błędne wybory, które okazały się szkodliwe?